Dutch Design Week 2018

Gepubliceerd op Trendbeheer.com, 24 oktober 2018

Eigenlijk zou je er de volle negen dagen voor uit moeten trekken. Eindhoven staat weer volledig in het teken van de Dutch Design Week, en iedereen in de stad doet mee. Liefst acht ‘design-areas’ zijn er verdeeld over de stad, waar honderden presentaties, evenementen groot en klein, ontwerpers, kunstenaars, en zeer veel prikkels per vierkante meter te vinden zijn. Ik ging twee dagen en heb uiteraard maar een klein deel gezien. Veel ging over duurzaamheid (hoe kan het ook anders), en hoe om te gaan met de uitputting van grondstoffen en de aanstaande ondergang van ons milieu. Andere manieren van eten. In het Veem zag ik bijvoorbeeld een presentatie van Julia Schwarz die het goedje van bomen afschraapte dat het midden houdt tussen alg en paddenstoel, en daar een boel voedingstoffen in ontdekte. De binnentuin van Stichting Duurzame Kost was alweer een stuk groter dan vorig jaar. Met een ingenieus systeem genaamd Aquaponics kweken zij in één moeite groenten en vissen. Binnen dus, in het Veemgebouw. Lange bakken met perfecte sla badend in roze licht en met de voetjes in speciaal water. Ik zag schoenen gemaakt van op straat gegooide kauwgom.

Enorm ingewikkelde 3d geprinte wandkleden bij The Crafts Council.  De jonge talenten die een beurs kregen van het Stimuleringsfonds kwamen voorbij in one minute films. Ineke Hans werkte in Londen aan een manifest met aanbevelingen over hoe designers kunnen reageren op de veranderende wereld en de vragen waar zij voor komen te staan. In de kazerne toont Siba Sahabi een prachtig werk waarin een machine mee beweegt op muziekklanken. Alsof hij echt ademhaalt. In MU ging het over de perceptie en presentatie van wereldnieuws, ook al zo interessant. 

Wat mij wel opviel was dat het steeds gladder wordt op Strijp-S. Het rauwe randje dat er juist zo leuk aan is wordt langzaamaan een te hippe buurt voor mensen met geld. En dat is jammer. Een deel van het Ketelplein is al bouwput, de grootste uitwas vond ik het wanstaltig gladde gelegenheidspaviljoen van Renault, compleet met ronddraaiende auto erin. The future is here!  Het zou de organisatie sieren als zij dit soort toestanden beperken, ten faveure van al die geniale ontwerpers en kunstenaars die zo’n auto helemaal niet kunnen betalen. Het plein is verder vooral gezellig en ruikt naar houtgestookte oven pizza’s. Ga vooral ijs eten bij Intelligentia, zwarte hoorntjes met minder suiker en fantastische smaken zoals Gorgonzola+appelstroop+pecannootjes.

Zwarte hoorntjes bevatten minder suiker

En er zijn opvallend veel robots deze editie. Van de fraaie show Robot Love tot aan de tentoonstelling Manifestations op de 9deverdieping van het Veem, overal waren ze. Maar op de seksafdeling alleen vrouwelijke poppen. Bij Robot Love alleen te zien voor 18+, in het Veem mocht je ze aanraken, ja heel zacht, en heel rond. Maar wanneer krijgen wij vrouwen nu eens een fijne mannelijke pop? Je zou denken dat er in het huidige Me Too tijdperk een tegenbeweging op gang komt, maar nee hoor, geen seks Romeo te zien. Het jaarlijkse eindexamen van de Design Academy was dit jaar op een andere locatie, ik geef toe dat ik er diagonaal overheen ben gesneld, want simpelweg teveel informatie. Mijn oog bleef haken bij de installatie van Minji Choi, een volkomen logische ‘samenleefvorm’ van planten met groen plastic en paars licht, met respect voor beide. Zo kan het ook. Niet alles hoeft afbreekbaar, veganistisch en rechtsdraaiend te zijn.

Minji Choi op de Graduation Show van de Design Academy

Persoonlijk hoogtepunt: de film van Hans op de Beeck in Robot Love, genaamd The Thread. Een liefdesverhaal tussen twee punkpoppen, die beide worden aangestuurd door een hele groep in het zwart geschminkte poppenspelers. Heel mooi, heel teder, heel ontroerend.

En Zoro Feigl was er ook; weer een angstaanjagende machine die onvoorspelbaar rondjes draait en omhoog komt met zijn vast en zeker dodelijke kop. Door zijn ronding lijkt hij te zwalken. De derde zus van L.A Raeven, Annelies, zat eenzaam te snikken in een hoekje. En Gijs Frieling maakte een beeldschone wandschildering, je mag hopen dat ze die niet overschilderen.

De wandschildering van Gijs Frieling bij Robot Love

Margriet van Breevoort bedenkt zeer vreemde en levensechte wezens, die er heel gewoontjes bijzitten. Ook mooi: de groep ‘Beings’ van Roger Hiorns, gemaakt van auto- en andere onderdelen, allemaal voorzien van slangetjes en derhalve schuim pruttelend uit verschillende openingen. De suggestie is ijzersterk. De namaakhuiden van Bart Hess doen je onwillekeurig met je hand richting werk gaan, zo nep en tegelijkertijd zo lichamelijk.  

Joey Holder nam de seksuele organen van insecten als uitgangspunt voor zijn vervreemdende en duistere installatie The Evolution of the Spermalege.  De Savage dames van Anna Uddenberg hangen met hun kruis over een koffer of in het geheel over een tafel heen.

Beings van Roger Hiorns

Midden in de stad liep ik een kerk in om te kijken naar het werk van Sacha van den Haak en Anton Lamberg. Beelden van de DDW die binnendruppelen worden in een smart installatie op elkaar gestapeld op een groot scherm, vervormen langzaam en worden met elkaar een soort van visuele humuslaag, een Image Archeology. Daar werd ik rustig van.