Een Gelders huis voor de kunsten

Het provinciehuis van Gelderland is onlangs helemaal verbouwd. De omvangrijke kunst collectie kreeg een bijzondere routing door het gebouw. Voor Trendbeheer schreef ik een recensie, november 2017. 

Een nieuw huis vol Gelderse kunst

Het provinciehuis in Arnhem is vernieuwd. Het bestaande gebouw is gerenoveerd en er is een nieuw gebouw naast gekomen, dat verbonden werd aan het oude door een glazen brug. De koning opende het nieuwe gebouw al in september, afgelopen vrijdag mochten de kunstenaars van wie werk is opgenomen in de collectie komen kijken naar hoe hun werk erbij hangt. Daar heeft de provincie veel aandacht aan besteed. Ze trokken een curator aan, Jessica Helbach (van het Arnhemse kunstenaarscollectief Suze May Sho), die naar believen mocht grasduinen in de collectie om tot een tentoonstellingsplan te komen. De collectie bestaat uit 2600 werken, de afgelopen decennia verzameld. Tijdens de verbouwing de afgelopen twee jaar lag het aankoopbeleid stil, maar de bedoeling is dat vanaf 2018 weer aangekocht gaat worden. Het budget is daarvoor jaarlijks 50.000 euro.

Brug van het oude naar nieuwe Provinciehuis, Arnhem

 

De verzameling is met veel zorg terecht gekomen in zowel het oude als het nieuwe gebouw. Ongeveer een derde van de totale verzameling is te zien. En niet zoals je gewend bent in kantoorgebouwen saai aan de muur, maar op verrassende plekken en liefdevol gegroepeerd in ‘wolken’. Van ondergetekende zijn twee werken in de collectie opgenomen, ze hangen in een wolk van landschappen. Dat het niet altijd vanzelf gaat, zo’n tentoonstelling inrichten in een gebouw waar mensen werken die niet gewend zijn aan beeldende kunst, kun je bedenken. Er zijn anekdotes genoeg, zo is er een secretaresse die iedere dag het beeld van Barbara Polderman omdraait, en ergens anders ontstond luid protest tegen een foto van Jaap Kroneman, een inkijkje in een meisjesshirt. Binnenkort is er bovendien een bijeenkomst om te praten over een zeefdruk van Ad Gerritsen, waar het woord ‘neger’ op staat. Dit zijn de dagelijkse kleine dingetjes, waar kunst altijd mee te maken heeft. Waar je eigenlijk op voorhand al over kunt schrijven. Leuker is het om je te bedenken dat mensen juist iedere dag uit alle macht proberen te gaan zitten werken onder het schilderij van Gijs Frieling. Of met uitzicht op de zeefdrukken van Catalogtree. En hoe geestig die sculptuur van Erik Buijs verstopt is onder een trap.

 

Gijs Frieling

De tentoonstelling zwermt mooi door het gebouw, hier een wolk, daar een paar goed passende schilderijen naast elkaar. In de verte een Rosemin Hendriks met rode lippen. In een piepkleine werkruimte is toch nog plaats voor een schilderij, en als je even de hoek omkijkt is daar ineens een mooi wandje met Alphons ter Avest. Een designlamp past goed bij de schilderijen van Mariës Hendriks en Corrie Kuijs. Het nieuwe gebouw is ook geen standaard kantoorgebouw, maar is eerder een eigentijdse variant met flexibele werkplekken en hevig vormgegeven meubilair waar je in alle stilte je stukken kunt lezen.

In de overgang van oud naar nieuw is heel passend een wand gevuld met de reeks atelierfoto’s die Yvonne Zijp een aantal jaar terug maakte in opdracht van atelierbeheer SLAK. Kijk, een jonge Marten Hendriks nog, en Ad en Aafke.

De kunstenaars die in mijn rondleiding meelopen (we werden opgedeeld in twee groepen) zijn tevreden. Mooi, zeggen ze, die aandachtige schikking van het werk. We mogen in het depot kijken, en verwachten daar een reusachtige ruimte. De tentoonstelling gaat wisselen, en binnenkort worden er meer rondleidingen gegeven. Op de terugweg naar de borrel sneak ik even weg om het beeldschone wandtapijt van Erik Odijk in de Weismannzaal te gaan bekijken. Het is indrukwekkend mooi, wat een krachtig statement was deze opdracht eigenlijk, alweer een aantal jaar geleden.

Wandkleed van Erik Odijk, Weissmannzaal

 

De provincie Gelderland wil zich duidelijk met deze tentoonstelling uitspreken voor de hedendaagse kunst. Dat is een prettig signaal. Ik hoop dat deze positieve ontwikkeling doorzet, en dat de beeldende kunst uit de provincie zichtbaar wordt voor iedereen. Ik vind trouwens ook dat andere overheden een voorbeeld kunnen nemen aan hoe de provincie Gelderland omspringt met hun collectie. Zo mooi gehangen zie je het maar zelden.

© Inge Pollet