een zacht geruis

In april 2018 ging het Plaatsmaken project ‘een zacht geruis’ van start. Zeven hedendaagse kunstenaars maakten ieder werk voor één van de zeven opengestelde kastelen van Geldersch Landschap en Kasteelen. We hebben een glossy uitgegeven waarin interviews met de kunstenaars te lezen zijn, en veel achtergrondinformatie over de kastelen. Ik schreef het editorial. Het project loopt nog tot 31 oktober. www.eenzachtgeruis.nl

Ik loop graag door het bos. Ik hoef maar de straat over te steken en ik ben er. Alle seizoenen zijn mooi, maar het fijnst vind ik het er als ik de blaadjes hoog boven mij kan horen ruisen. Als je zoals ik in de kunstwereld werkt, gaan je gedachten en ideeën altijd maar door. De inspiratie voor nieuwe projecten komt meestal niet alleen tijdens kantooruren. Wanneer ik door het bos wandel met een geruststellend zacht geruis op de achtergrond komen de gedachten in een logische stroom naar boven.

Die stroom kwam in een versnelling toen ik in gesprek raakte met Jorien Jas, conservator bij Geldersch Landschap & Kasteelen. Zij vertelde over haar werk, dat op mij sprookjesachtig overkwam. Kastelen inrichten, een inboedel bij elkaar sprokkelen op veilingen, je druk maken over restauraties en die jaren van tevoren inplannen. Omgekeerd hoorde zij mij nieuwsgierig uit over hoe het in de beeldende kunst eraan toegaat. Ik liet haar zien wat we bij Plaatsmaken allemaal doen: kunstenaars ontvangen die een tijdje bij ons in de zeefdrukkerij bezig zijn en daar nieuw werk maken, tentoonstellingen organiseren bij ons in huis of buiten de deur. Ik vertelde dat we altijd pas op het allerlaatste moment weten of iets echt door kan gaan of niet, er is namelijk altijd te weinig geld.

Onze werelden leken ver van elkaar af te liggen, maar toen ik Jorien voorstelde een gezamenlijk project te ontwikkelen buitelden binnen de kortste keren de woorden over elkaar heen en vonden we elkaar in het midden. Hoe leuk zou het zijn om voor ieder van de zeven opengestelde kastelen in Gelderland een kunstenaar te vinden die op basis van de specifieke plek nieuw werk zou maken? Verhalen een stem geven, een geruis uit de geschiedenis, van de gordijnen en het servies, van de eeuwenoude muren.

In de vier jaar die sinds dat eerste gesprek zijn verstreken heeft het project daadwerkelijk vorm gekregen. En, zoals dat wel vaker in de wereld van de beeldende kunst gaat, is niets verlopen zoals we van tevoren hadden verwacht. Het leuke aan kunstenaars is namelijk dat ze over het algemeen nogal eigenwijze donders blijken te zijn en precies doen wat je vooraf niet had kunnen bedenken. Waar we tekeningen hadden verwacht, kregen we een animatiefilm (Robbie Cornelissen op kasteel Hernen) of een idee voor een landschapskunstwerk, dat uiteindelijk toch een tekening is geworden, en wel op de muur van kasteel Doorwerth (Erik Odijk).

De beeldende kunst heeft mij opnieuw weten te verrassen. De kastelen hebben hun geschiedenis zachtjes, maar dringend in de oren van de kunstenaars gefluisterd. Op zolders lokten verborgen deurtjes, op de ruiten is de damp van de gesprekken neergedaald. Inmiddels roept het voorjaar weer vanuit het bos. Vogels vliegen af en aan. De bomen zitten vol knoppen met toekomstig zacht geruis.

 

© Inge Pollet, 2018

Kasteel Ammersoyen, Hans Wijninga.  Foto Ton Toemen