Heck/ Colson in M HKA

De onderstaande recensie schreef ik in het voorjaar van 2016, en is gepubliceerd op Trendbeheer.com

Tier mit bier: Colson & Heck in M HKA

Het Antwerpse M HKA wil graag een thuis zijn voor kunstenaars uit haar stad. Graag ook willen ze dan dat die kunstenaars actief betrokken zijn bij hun publiek. Momenteel exposeren Vaast Colson en Kati Heck, twee solotentoonstellingen met een gezamenlijke zaal in het midden. Daar vinden regelmatig performances door en ontmoetingen met de kunstenaars plaats.

De beetje melige tentoonstellingsaffiche, waarbij de kunstenaars bij elkaar in de onderbroek kijken, zorgt ervoor dat je niet weer wat te verwachten in deze tentoonstelling die Show me yours and I’ll show you mine gedoopt is. Waar Colson zich meer naar buiten richt en actief andere kunstenaars betrekt of anderszins oproept, heeft Kati Heck een heel eigen vocabulaire waarbij ze zichzelf inzet als steeds weer iemand anders. Haar werk is een samenspel van verschillende stijlen, waarbij realisme hand in hand gaat met schetsachtige tekeningen. Het is een collage van gedachten die beïnvloed worden door de geschiedenis, strips en films. Vaak voegt de kunstenaar nog één of andere vreemde zin toe.

Kati Heck

 

Maar eerst even terug naar de gezamenlijke zaal van Heck en Colson.

Er hangen vier trommels van klein naar groot. Daaronder staan vier flessen champagne, ook van klein naar groot. Colson, goedlachs, doopt de kurk van een fles in gele verf en probeert dan, plop, te richten op de witte trommels. Met wisselend succes, een enkele keer raakt de verf de muur, maar bij de laatste fles breekt de kurk af en moet er een kurkentrekker aan te pas komen. Tot grote hilariteit van het publiek, dat natuurlijk hoopt op een glaasje.

Vaast Colson

Altijd gezellig met die Belgen, een eindje verderop staat een installatie van Heck waar je onder kunt gaan liggen en dan loopt er via een gootje een soort jenever in je mond. Er staat speciaal een suppoost voor klaar die direct komt aangelopen zodra hij dorst vermoedt.

Kati Heck

Voorts staan in de afdeling van Heck nieuwe stoffen beelden, die onder de titel Holy Hauruck de kunstenaar en zijn muze verbeelden.  Een heleboel schilderijen, sommige hilarisch, andere serieus. Humor en verwijzingen naar pornografie staan vrolijk naast elkaar, zoals op het werk met de lachende lepel en de blote mensen waarop staat Easy. Darf es noch was sein oder wars das für sie.  Heck is een begenadigd schilder. Ze gebruikt vrienden en mensen uit haar omgeving als model. Dieren komen vaak voor, soms in combinatie met drank. Er is een affiche met bierdrinkende beesten: Tier mit Bier. Haar enorme nieuwe installatie Neue Freunde bestaat uit een band van dieren. Een beer speelt gitaar en een kalkoen drumt. Achter het keyboard een skelet. Op gezette tijden gehts los. Achter deze installatie is een opvouwbare werk/ slaapkamer te zien van de kunstenaar met een verzameling boeken, frutsels, briefjes en foto’s. Het blijkt een soort kamer te zijn voor haar Babydetektivclub, een club die Heck wilde oprichten om alle mensen waar ze fan van is samen te brengen. Ja, ook de doden, dus Herman Hesse wordt ook aangeschreven om lid te worden van de club, die actie en discussie voorstaat.

Kati Heck
Kati Heck
Kati Heck

 

 

 

 

In de andere zalen op de verdieping toont Vaast Colson een uiteenlopende reeks werken. Ook hij waagde zich aan een beeld waaraan je als toeschouwer kunt liggen teneinde iets in je mond te krijgen, of tegen je hoofd, want het is een groot formaat buis. Wat precies blijft onduidelijk, tot er ineens een oranje bal uit komt stuiteren.  De bibliotheek is niet zo bijster interessant, net zo min als het archief. De keuze van Colson om zijn volledige atelier naar het museum te verhuizen is duidelijk gemaakt vanuit de gedachte dat hij dan zou kunnen afrekenen met alle projecten die niet klaar zijn en de wens om binnen de context van het museum deze plannen direct te bevragen. De performance met de champagneflessen levert een aantal beelden op; lege flessen die ondersteboven op een rek blijven staan. (foto 21) Hoe dan ook, uiteindelijk poetst de kunstenaar op zijn knieën de geel bevlekte vloer schoon en lacht nog altijd even royaal.

Vaast Colson

 

©  Tekst en foto’s, Inge Pollet 2016