Detox

De opvliegende paniek van een zuur hemd. Dit moet wel de
diepste dag zijn, de donkerste. Zwarte maan. Stenen die
grond vergallen, die suizen tijdens opstaan en vallen bij het gaan.

Ik ben verstrikt geraakt in de atmosfeer van Saturnus. Een mat

licht schept tijd en traan. De afgesleten kleuren resoneren
blind in de schaal van mijn hoofd. Beter drink ik nog wat
detox-thee, en zalf ik mijn voeten voor ik weer vertrek.

Een ringend lijnenspel wordt in bevend negatief hertekend
als ik met mijn ogen knipper. Ik probeer rechtop te
blijven in dit machteloze vacuüm. Zweef en meet. Zweet.

Ik ben een nacht vol sterren, twee hemels breed.

 

-Mysterieuze snel op elkaar volgende eenheden bouwen dit gedicht op. Kosmisch, maar het kan ook een slapeloze nacht zijn. De paniek is maar al te herkenbaar. Afgemeten hoeveelheid beelden die genoeg ruimte krijgen om te schitteren. Knap gedaan! (Jurycommentaar De beste 100 gedichten van De Gedichtenwedstrijd, april 2020)